2 gündür "kebap" yapiyorum :

dün sabah evden çikarken hafif asabiydim
(hiç kilo vermemisim cmt'den beri)
annemle babam da etraflarda
ben de uf bi asabi oluyorum, olmak istemiyorum ama hep öyle oluyo
neyse annem de babam da benden kaçiyolar
ama filmlerde olur ya böyle gicik patron geçer;
aman bana bulasmasin diye herkes baska bi isle mesgul olur ya, öyle. . .
bi de beni hos tutmaya çalisiyolar
uf bi farkettim, hem utandim ama hem de çok komik görünüyolar
bi yandan bana bisiler yapmaya çalisirken birbirlerini azarlayip duruyolar
"dolabin kapagini yavas kapa, ipek gelicek simdi", diye kapagi tutuyo annem
babam, ordan, "naaptin, ipek çayini sabah o kapta içmezz", diye çayi döküyo
ay bi telas bi telas sormayin...
d e r k e n, ipek yavasça odasindan süzülerek geliyo,
siyah paltosunun üzerindeki yine siyah atkisinin kenarini asagi çekip,
hafifçe mutfaga dogru bakiyo;
mutfaktaki iki zavalli, titrek gözlerle ipek'e bakip, bir yanlis yapmamis olmayi diliyolar
iste aynen böyle bi hava hakim sabahlari . . .
tam kapidan çikarken, babam termosa doldurmus oldugu portakal suyunu bana uzatiyo
ki bu sabah; - beni görmemek için kesin - termos kapida asili beni bekliyodu
annemse bir kese kagidi icinde öglenki yemegimi veriyo, liste biçiminde içindekileri siralayarak

yarim yamalak bir tesekkür, ve arkadan hhhuuuffffff diye iç çekmeler...



konu su ki: ben dün sabah annemle babama bu stressli durum esnasinda,
artis bi sekilde "bugün iste herhangi bi seye parmagimi degdirirsem..." dedim
annem aman evladim, yapma, islerini bitir emi,;
babamsa kizim, bir iki saat bisiler yapiver,

derken kapidan içeri puuffffffff diye rüzgar esiyordu
ipek çoktan apartmanin içinde kaybolmustu . . .




2 gündür cidden hiçbisi yapmadim


nii hh o h o h ooohohoo o o o